Naast mijn boek en een gekneusde hand gaat het leven hier nog gewoon door. En dus ook The Artist's Way. Ik heb nu volgens mij een breakthrough met de ochtendpagina's. Wat het probleem vooral is bij mij is dat ik het zonde vind om van die stomme ochtendpagina's met toch geen inhoud in een mooi dagboek te zetten, bij gedachtestromen die wel in een mooi dagboek thuis horen. Dus ben ik de dichtsbijzijnde winkel binnengedoken waar ze van die lelijke A5 schriftjes hadden en heb ik er 5 voor een euro gekocht. Hier maar in schrijven. En dat werkt! Nu zijn we pas een week verder dus al te hard juichen moet ik niet en zal ik dan ook niet doen maar het is een begin. Die ochtendpagina's zullen altijd wel gevecht met mezelf zijn. Maar ik heb er baat bij merk ik en ik hoop dat hoe vaker ik ze doe en hoe vaker ik de positieve kanten ervan ervaar, hoe makkelijker het wordt ze te blijven doen.

Maar even weg van de ochtendpagina's, want daar wil ik het helemaal niet over hebben. Inmiddels heb ik week 10 erop zitten. Een week die best wel confronterend was. Via een test kwam ik erachter dat ik een flinke workaholic ben, ondanks dat ik zelf het idee heb dat ik helemaal niks uitvoer. Mijn vriend probeert me er nu van te overtuigen dat ik toch echt hard werk en dat mijn minderwaardigheidscomplex nergens voor nodig is. Helaas heb ik het gevoel dat ik dit nog heel lang zal duren en dat ik er nog veel last van ga hebben. Ach, zo houd je jezelf en anderen bezig .

Maar op naar het doel van deze blog. Na verschillende vragen beantwoord te hebben moest ik 5 regels gaan opstellen. 5 regels waar ik me aan ga houden. Met andere woorden: door de vragen te beantwoorden heb ik het verhaal geschreven, nu wordt het tijd voor de moraal ervan. Na lang nadenken heb ik deze 5 regels opgesteld. In het rood staan mijn directe reacties erop. Ik ga dus wel voor de regels en ik zal echt proberen ze aan te houden maar stiekem zegt een stemmetje toch heel wat anders. We zullen het zien.

1) Een dag heeft vier dagdelen: ochtend (07.00 – 12.00), middag (12.00 – 18.00), avond (18.00 – 23.00) en nacht (23.00 – 07.00). Ik neem na 2 dagdelen werk minimaal 1 dagdeel rust. In de nachten wordt er niet gewerkt. Dus, de avonden mag ik bijvoorbeeld werken als ik de ochtend erop vrij ben.
Ja, maar wat nou als ik een belangrijke deadline heb? Of dat ik het gewoon te druk heb om niet een nacht door te halen? Of als ik toch niet kan slapen? Dan kan ik toch net zo goed wat nuttigs doen. Ik ben al zo nutteloos.

2) Ochtendpagina's zijn noodzakelijk voor mijn creativiteit en geestelijk welzijn. Elke ochtend neem ik hier dan ook de tijd voor. Dit geldt ook als ik bij anderen ben.
Ochtendpagina's zijn vaak maar wat gewauwel op papier, stelt niks voor en is alleen maar zonde van de tijd.

3) Ik zal niet langer mijn werk voor mijn creatieve commitments plaatsen. Een voorbeeld is dat ik vanaf 5 oktober tekenlessen ga volgen. Deze zal ik dus niet afzeggen vanwege deadlines etc.
Maar met tekenlessen volgen ga ik later geen boterham verdienen. Met werk wel. Dat gaat dus altijd voor. Sowieso gaat werk voor mijn creativiteit/kunstenaar. Met kunstenaar zijn kun je geen droog brood verdienen. Maar tegelijkertijd is het wel wat ik wil.

4) Tijdens opnames ga ik me niet bezighouden met school. Ik zit er niet voor niks.
Dan kun je net zo goed meteen stoppen met je opleiding. Het feit alleen al dat je moet worden opgenomen om de zoveel tijd zegt al wel genoeg. Gestoord mens.

5) Elke week zal ik minimaal een half uur doorbrengen in de natuur. Denk hierbij aan wandelen bij de IJssel of in het park gaan zitten. Als dit goed gaat kan dit verlengd worden naar 1 uur.
Maar dan moet ik wel iets voor school meenemen! Nee Aurelia, dat ga je niet doen. Gewoon met een goed (puzzel)boek de natuur in. Dat vechten we dan wel uit.

Wish me luck. We gaan ervoor. Dit zijn toch niet al te onredelijke eisen?

Inmiddels heeft mijn boek een eigen Facebookpagina gekregen. Heb je interesse en wil je naast mijn weblog ook via Facebook op de hoogte worden gehouden van de vorderingen van mijn boek, kom dan eens een kijkje nemen op de pagina.

'Schrijven is therapie. Soms verwonder ik me erover hoe al die mensen die niet schrijven of schilderen, niet gek worden.'
(Graham Green)

Via Twitter kwam ik de 'Uitbox' tegen. De Uitbox is een doosje waarin je je wensen omtrent je overlijden kunt opbergen zodat anderen deze als het nodig is kunnen lezen. De Uitbox zal binnenkort op de markt verschijnen. Voor meer informatie zie deze website, waar ook het filmpje vandaan komt.

Zo, weer even uit de running geweest. Een flinke depressie gehad met alle gevolgen van dien. Soms snap ik mezelf helemaal niet. Ik heb totaal geen reden om mezelf kapot te maken en toch is er telkens die drang om het wel te doen. Zoals vorige week toen ik ineens besloot dat mijn arm kapot moest. Dit moest niet een beetje kapot, nee het moest helemaal kapot. In een wanhopige bui heb ik mezelf in de douche opgesloten met een aansteker. Gelukkig deed de aansteker het niet en bleef mijn arm heel. Dit had zo erg mis kunnen gaan. Stel je voor: je zet je arm in de fik. Afgezien van de gevolgen voor je arm (derdegraads brandwonden of zelfs je arm kwijt) was het ook nog levensgevaarlijk. Een brand slaat snel over. Het was duidelijk dat ik met mijn leven aan het spelen was. Dat moest niet!

In wanhoop naar mijn vriend gegaan. Hij heeft me wat tot rust gekregen maar de gedachtes bleven hangen. Het moest gewoon! Het zijn geen stemmen maar gewoon, het moest van mijn emotionele deel terwijl mijn rationele deel heel goed weet dat dit niet de oplossing is. Toen bleek dat de gedachtes bleven hangen besloot ik mezelf op te laten nemen. Om mezelf te beschermen, om tot rust te komen, even weg van alles. Zoveel pijn in mijn hoofd, zoveel om toch voor te vechten maar toch die drang om alles kapot te maken. Leven met borderline is niet makkelijk, ook niet voor mijn omgeving.

Inmiddels ben ik weer op vrije voeten. Ik doe rustig aan want de depressie hangt nog steeds boven me. Vechten is wat ik continu doe. Veel afleiding zoeken en denken aan de goede dingen in mijn leven. Het helpt niet altijd maar proberen is toch het minste wat ik kan doen.

We vechten verder, elke dag. Maandag begint de introductie van school weer en een week later beginnen de colleges weer. Dat is iets moois om naar uit te kijken. Kom op Aurelia!

Who wants to live forever

Dit zingt Queen in een van hun nummers. Ze gaan verder met:

There's no chance for us
It's all decided for us
This world has only one sweet moment set aside for us

Maar wat nou als er wel een kans is voor ons? Een kans om eeuwig te leven. Het is misschien wel de heilige graal in de biologie: ouderdom tegenhouden, afbraak tegenhouden, niet bang hoeven te zijn voor de dood, een pilletje per dag die je tegen de meest gruwelijke ziektes beschermt. De droom van iedereen. Iedereen?
In zijn boek ‘De Singulariteit is nabij: het moment waarop de mensheid de grenzen van de biologie overstijgt’ beschrijft Ray Kurzweil de mogelijkheden met betrekking tot eeuwig leven. Binnen 40 jaar zullen we volgens hem in staat zijn om zo niet eeuwig, dan in ieder geval vele malen langer te leven dan nu. Door middel van nanotechnologie en genetica zullen we in staat zijn om ‘fout’ DNA (wat voor ziektes zorgt) in ons lichaam te herstellen, zullen we van bijvoorbeeld huidcellen hartcellen kunnen maken. Handig, als je een nieuw hart nodig hebt. Geen gedoe meer met wachtlijsten (het donorprobleem is ook meteen opgelost), geen risico’s met een gevaarlijke operatie en geen kans op afstotingsverschijnselen. Immers, het zijn jouw eigen cellen! Een wonder? Onmogelijk? Volgens Kurzweil is het mogelijk. We zijn nu al bezig met het gebruiken van stamcellen om organen te kweken. Maar met het hebben van een handje hartcellen zijn we er natuurlijk nog niet. Een hart is heel wat meer dan een verzameling hartcellen. Hierbij komt de nanotechnologie om de hoek kijken: we gaan gewoon een hart bouwen! Net zoals je met lego een huis in elkaar bouwt bouw je nu een hart in elkaar. Je werkt alleen op een kleinere schaal, maar daarvoor dan ook de nanotechnologie.

Ik vind het allemaal nogal futuristisch. Maar stel je nu eens voor dat Kurzweil gelijk heeft. Stel je nu eens voor dat je over 40 jaar je oude organen kan vervangen door nieuwe organen, dat je je lichaam weer kunt maken als iemand die net 20 is. En dan niet alleen de buitenkant, maar vooral de binnenkant. In mijn geval zou dat betekenen dat ik dan 63 ben. Het klinkt zo leuk allemaal maar is dat het wel? Moeten we streven naar eeuwig leven? Geeft het feit dat we dood (kunnen) gaan juist niet de spanning, de verwondering, het streven in ons leven? Als ik eeuwig kan leven, waarom zou ik dan nu dingen doen? Ik heb namelijk nog genoeg tijd om ze ooit eens te doen. Dat lijkt me saai. Juist het feit dat ik dood kan gaan geeft mijn leven betekenis, zorgt ervoor dat ik alles eruit probeer te halen wat erin zit. Het feit dat ik al een keer op het randje van leven en dood heb rondgezweefd geeft mijn leven betekenis. Ik ben veranderd maar dan op een goede manier. Het zorgt ervoor dat ik het leven veel meer waardeer. Ja, ik ga over 60 jaar dood, of misschien wel morgen, maar dat maakt mij niet angstig. Ik denk dat dat juist de reden is waarom mensen eeuwig willen leven: de angst voor de dood. Maar sterven is niet eng, de grootste angst zit hem niet in het doodgaan zelf maar de lijdensweg die er misschien aan vooraf gaat. Maar de lijdensweg kan bespaard worden door palliatieve zorg en euthanasie.

We moeten niet naar eeuwig leven willen streven. Dat we organen kunnen bouwen om zo het donorprobleem op te lossen en veel mensen daardoor een goed leven (of überhaupt een leven) kunnen bezorgen, dat vind ik alleen maar goed. Al komt er dan een gewetensvraag bij: is het wel natuurlijk om dit te doen? Hoe ver willen we tegen de natuur ingaan? Geeft langer/eeuwig leven geen andere praktische bezwaren? Denk alleen al aan overbevolking. Waar staat Darwin nog in dit hele verhaal? Eeuwig leven betekent ook een ongelofelijk grote verantwoordelijkheid erbij en ik denk dat we die als mens gewoon simpelweg (nog) niet kunnen dragen. Mijn leven hier zal niet eeuwig zijn, net zoals die van mijn geliefden. Als mijn ouders, vriend en konijntje eeuwig zouden leven zou ik hun aanwezigheid en liefde waarschijnlijk veel minder waarderen dan ik nu doe. Immers, ze zullen er altijd zijn. Het wordt vanzelfsprekend. Het feit dat ik weet dat mijn ouders er over 30 jaar waarschijnlijk niet meer zullen zijn geeft mij de motivatie om juist nu van hun aanwezigheid te genieten. Immers, nu kan het nog!

Ik denk dat veel mensen de angst voor de dood verwarren met angst voor een lijdensweg. Laten we die twee alsjeblieft niet door elkaar halen.

Who wants to live forever?

Not me….

Het is de laatste tijd wat stiller om mij heen geworden. Ik had even wat rust nodig want ik merkte dat het me allemaal teveel werd. Zoveel dingen die ik wil doen, zoveel mensen die wat van mij willen en maar een beperkte energie, zowel lichamelijk als geestelijk. Elke nacht kreeg ik weer nachtmerries waaruit ik schreeuwend wakker werd, de drang naar zelfbeschadiging ging omhoog en ik voelde een continue druk en gehaastheid in me. Niet goed dus. Daarnaast kwam het gevoel van minderwaardigheid weer heel erg omhoog. Al die oud-klasgenoten van de middelbare school die zoveel succes hebben behaald en zoveel verder zijn gekomen dan ik ben (ik lees die verhalen op Facebook). Heel erg deprimerend. Rationeel gezien weet ik wel dat ik wel wat heb bereikt (damn it, in oktober komt mijn boek uit!) maar emotioneel gezien voelt het toch anders.

Inmiddels heb ik mezelf wat grenzen gesteld. De verslagen die ik deze zomer moest/wilde gaan schrijven komen even op een laag pitje te staan. Als het echt niet lukt meer dan gaat het pitje helemaal uit. Ik heb de studiepunten in principe niet nodig dus waarom maak ik het mezelf dan zo moeilijk? In september begint school weer waarin ik het druk genoeg krijg. Ook mijn boek heeft natuurlijk de nodige aandacht nodig. Deze week staan er twee interviews gepland: woensdag komt de Margriet langs en donderdag komt het tijdschrift van mijn school Saxion (Sax Magazine) langs. Ondertussen blijf ik aandacht vragen voor mijn boek, maar ik moet mezelf natuurlijk niet vergeten. Makkelijk om mezelf te vergeten, dat wel maar ik moet even doorzetten.

Het beste kom ik eigenlijk tot rust met een goed boek of een goede tv-serie. Alleen dan moet ik mezelf wel eerst op de bank krijgen. Als ik dat niet doe heb ik kans weer in een crisis te schieten en daar heeft niemand baat bij. 'Gelukkig' heb ik nu wel kennis gemaakt met de plek waar ik terecht kom tijdens een crisis (ik ben overgestapt van Apeldoorn naar Deventer) en die plek ziet er helemaal niet verkeerd uit, wat een luxe zeg, maar het is natuurlijk niet een carriëremove die ik ambieer. Dus nu rustig aan doen, grenzen aangeven, letten op mijn slaap en goed blijven eten. Afgelopen weekend samen met mijn vriend naar Antwerpen geweest. Een cadeautje van mijn ouders. Het was heerlijk, even eruit, mezelf weer proberen op te laden. Grenzen aangeven Aurelia, dat is wat ik nu moet doen. Wish me luck!

The Artist's Way. Vrij vertaald de weg van de kunstenaar. Een kunstenaar in elke vorm. Schrijven, schilderen, tekenen, kleien, het maken van film-scripts, noem het maar op. Mijn kunstenaar komt voornamelijk naar boven via het schrijven maar ondertussen komt er een andere kant van mij opborrelen: de tekende kunstenaar. Altijd heb ik een god-gloeiende hekel gehad aan tekenen. Op de middelbare school kreeg ik steevast onvoldoendes en ik moest iets tekenen wat mij werd opgedragen. Niet echt het recept voor succes. Daarnaast had ik altijd strijd met de docenten, die mede daarom ook in The Artist's Way zijn teruggekomen als mensen die mijn tekende kunstenaar hebben gepijnigd, het moeilijk hebben gemaakt. Deze twijfelachtige eer krijgt ook mijn ex-therapeute beeldende therapie. Ik moest wat moois maken, het moest ergens over gaan maar wat nou als ik gewoon even nergens over wilde tekenen. Daarnaast houd ik niet van tekenen op commando. Elke dinsdagmiddag tussen 13.30 en 15.00 per se creatief moeten zijn werkt voor mij gewoon niet. Het tekenen lukt pas als ik de ruimte ervoor krijg. Als mijn kunstenaar de ruimte ervoor krijgt om te werken wanneer zij dat wil. Via The Artist's Way lukt dit steeds beter. Ik ben zelfs zo ver gegaan om mezelf in te schrijven voor een tekencursus. Gewoon, om de basisprincipes van tekenen te leren waardoor de beelden die ik heb in mijn hoofd op papier kunnen komen. Want daar struikel ik nu over: zoveel ideeën maar niet de mogelijkheid het op papier te zetten.
Gisteren heb ik het aangedurfd wat te tekenen na aanleiding van een opdracht. Ik moest mezelf beschrijven als een kleur. Ik heb gekozen voor rood, daarom is mijn tekening ook erg rood. Nu ga ik nog een stapje verder. Ik laat mijn tekening hier zien. Geloof me, het stelt niks voor maar het is een begin.

Ik ben nog steeds bezig met The Artist's Way. Deze week gaat het supergoed merk ik. Heb tot nu toe alle dagen de ochtendpagina's geschreven, iets waar ik toch het meest tegenaan loop. Vandaag had ik totaal geen zin om te schrijven maar ik heb het uiteindelijk toch gedaan en ik ben er blij mee dat ik het heb gedaan. Stiekem bleek ik toch wat meer inspiratie te hebben dan ik had gedacht.

Maar ik ben dus in week 7. Een van de opdrachten deze week is om een collage te maken van dingen die je leuk vindt. Dat heb ik dus gedaan. Met dank aan een vriendin waarvan ik superveel tijdschriften krijg heb ik afbeeldingen gevonden die mij vrolijk maken. Ik maak tegenwoordig al mijn collages in een grote teken/schilder-map met grootte A3. Het papier is wat dikker en dat is wel fijn. Daarnaast kan ik op die manier mijn collages mooi bij elkaar houden. Bij deze mijn collage.